همین موجب‌شده سایر صنایع مورد‌توجه قرار نگیرند و توسعه مد‌نظر روی‌ندهد، چراکه یک درآمد سهل و آسان همواره در دسترس بوده‌ و تلاش درخوری برای توسعه پیشرفت در سایر عرصه‌‌‌‌‌‌‌های صنعتی و کشاورزی و تکنولوژیک و... صورت نگرفته است. در چند سال‌اخیر و شاید به اجبار اعمال تحریم‌ها، سایر صنایع مورد‌توجه قرارگرفتند و سبب ارزآوری شده‌اند. معدن و صنایع معدنی یکی از آنهاست. ایران در زمینه ذخایر معدن در دنیا رتبه هفتم را به خود اختصاص داده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌، ولی نسبت به این موضوع که یک‌درصد مساحت جهان و یک‌درصد جمعیت‌جهان را دارد و همچنین حداقل ۷‌درصد ذخایر دنیا را در اختیار دارد، اکتشافات کافی در سطح و در عمق انجام نگرفته است.البته‌ در سال‌های اخیر اکتشافات سیستماتیک انجام ‌شده‌است، اما اگر بتوان سطح اکتشافات و عمق آن را توسعه داد، این ظرفیت وجود دارد که سهم یک‌درصدی معدن در تولید ناخالص ملی که با صنایع معدنی حدود ۵ تا ۶‌درصد است را به چندبرابر افزایش دهیم. اگر بتوانیم سهم معدن همراه با صنایع معدنی را به ۱۵درصد در تولیدناخالص داخلی برسانیم، به ارزش قابل‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌توجهی در صنایع داخلی و همچنین در صادرات دست خواهیم یافت؛ در واقع و با یک محاسبه سرانگشتی، اگر به‌جای ۱۰‌میلیارد دلار، ۳۰‌میلیارد دلار صادرات معدنی داشته باشیم، این حوزه می‌تواند قابل‌رقابت با نفت باشد و از آنجایی‌که معدن نسبت به نفت از چند مزیت برخوردار است، این عمل در نهایت به نفع کشور خواهد بود.

 یکی از این مزیت‌ها، تنوع مواد معدنی است. در ایران ۶۷ نوع ماده‌معدنی داریم که فروش، بازاریابی و ارزآوری بیشتری به‌همراه خواهد داشت. همچنین قابلیت تحریم‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌پذیری و ردیابی کمتری دارد، به‌عبارتی در‌برابر تحریم‌ها مقاوم است، به‌خصوص اگر همزمان با توسعه معدن و صنایع معدنی، به حوزه‌های فناوری نو مانند بلاک‌چین نیز در صادرات توجه کنیم.

از بلاک‌چین می‌توان برای ردیابی مواد در زنجیره ارزش، از مرحله استخراج ماده‌معدنی تا محصول نهایی استفاده کرد.

منبع:دنیای اقتصاد